Wprowadzenie

Większość dźwięków używanych w języku tybetańskim jest podobna do tych w innych językach. Jednakże, jest wiele innych czynników odróżniających poszczególne sylaby, takie jak ton, przydech, dźwięczność i prenasalizacja, które nie występują w ogóle, lub są wymawiane inaczej w językach europejskich, a które są bardzo subtelne i trudne do usłyszenia dla niewytrenowanego ucha.

Drájyór (སྒྲ་སྦྱོར་ sgra sbyor = སྒྲ་ dźwięk སྦྱོར་ adaptować), system transkrypcji fonetycznej został stworzony w celu umożliwienia uczniom i praktykującym rozpoznania oraz prawidłowego odtworzenia tych subtelnych różnic w dźwiękach, ułatwiając im prawidłową wymowę języka tybetańskiego, bez konieczności jego studiowania.

Nieodzowny w nauce takich języków jak tybetański, Drájyór jest wysoce technicznym systemem i dlatego, aby go opanować, należy go studiować z największą dokładnością. W rezultacie obdarzy on niebywałą precyzją w wymowie oraz przekaże

dokładną wiedzę w zakresie fonetyki tybetańskiej, niezależnie od tego, jakim ojczystym językiem mówi student. Jest on także bardzo przydatnym narzędziem w studiowaniu tybetańskich skryptów, jako pomoc w poprawnej wymowie.

Historia

Drájyór został stworzony przez Czogjala Namkhai Norbu na podstawie wcześniejszej pracy chińskich lingwistów, którzy z kolei wzorowali się na systemie hanyu pinyin 汉语拼音. Pomimo jego wielu zalet, nie przyjął się on na świecie jako standardowy i od czasu, kiedy Czogjal Namkhai Norbu zaczął go nauczać wykładając na uniwersytecie w Neapolu, jest on wciąż w użyciu, jednakże tylko wewnątrz Wspólnoty Dzogczen. 

Cechy główne

Podstawową jednostką języka tybetańskiego jest sylaba. Zasadniczo składa się ona z podstawowej spółgłoski, natomiast w systemie fonetycznym Drájyór głównie z jednej litery łacińskiej (z kilkoma dźwiękami reprezentowanymi przez dwie litery np. GY- oraz DR-), samogłoski, oraz, w większości przypadków, z końcową spółgłoską.